ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನನ್ನು ಇರಿಯಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಈ ಸಮಾಜ

ಅಪ್ಪಾ,
ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನನ್ ಪತ್ರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇವಳೇಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಳು ಎಂದು ಎಲ್ಲರೆದುರಿಗೆ ಹಾರಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಪತ್ರವನ್ನ ಚಿಂದಿ ಚಿಂದಿ ಮಾಡಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೀತೀಯಾ . ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟೇಯೊಡೆಯೋಕೆ ಕಾಯ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಯಾರು ಇಲ್ಲದ ಸಮಯಾ ನೋಡಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಪತ್ರಾನ ಆಯ್ದು ತಂದು ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಅಳ್ತೀಯಾ ಅಂತಾ. ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಕೆ ಮುಂಚೆ ಇದನ್ನ ಓದು ಪ್ಲೀಸ್ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷ ನೀನೆ ಬೆಳೆಸಿದ ನಿನ್ನ ಗೊಂಬೆಗೋಸ್ಕರ .
ಯಾಕಪ್ಪಾ ಈ ನಾಟಕಾ? ಯಾರಿಗಾಗಿ ನಾಟಕಾ? ನಾವು ನಾವಾಗಿ ಇರೋಕೆ ಬಿಡದ ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕಾ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮನ್ನು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರೋಕೆ ಬಿಡದ ಈ ನೆಂಟರಿಗಾಗಿಯಾ?
ಈ ಇಳಿ ವಯಸಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಂಗೆ ಕೊಡಬಾರದ ನೋವು ಕೊಟ್ಟೇ ಅಂತ ನಿಂಗನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಂಗೆ ಏನನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಗೊತ್ತಾ. ಆ ನೋವನ್ನ ನೀನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರೋದು. ನಿನ್ನ ಮಗಳಿಗಿಂತ ಈ ಸಮಾಜಾನೇ ಮುಖ್ಯಾಂತ ನೀನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿರೋದೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣ.
ಅಪ್ಪಾ ಹೆಣ್ಣು ಅಮ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಇರೋವರೆಗೂ ಅಮ್ಮಾನೆ ಸರ್ವಸ್ವ ಅಂತ ಅವಳ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ಇರುತ್ತಾಳೆ.ನಂತರ ತಾಯಿ ತನ್ನನ್ನ ಆ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಒಡಲಿಂದ ನೂಕಿಬಿಟ್ಟಳಲ್ಲ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾಳೆ. ನಾನೂ ಅತ್ತಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಇರಲಿಲ್ಲ . ನೀನಿದ್ದೆ . ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿದೆ. ದೇವರು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡೂ ನನಗೆ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪೇ ಆಗದಷ್ಟು ಅಗಾಧವಾಗಿ ಮಮತೆ ತೋರಿದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕೊಟ್ಟ
ಹಾಗೆ ಅಪ್ಪಾ ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಲೋಕವೇ ಇಲ್ಲಾ ಎಂಬಷ್ಟು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬದುಕಿನ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಅಮ್ಮನ ಕೊರತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹುಡುಗಿ ಹೆಣ್ಣಾದ ಘಳಿಗೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಹೇಳುವುದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆದರೆ ಆ ವಿಷಯವೂ ಮೊದಲು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು. ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ನಿಂದ ನನಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ನೀನು. ನಾನು ಹೊಟ್ಟೆನೋವು ಎಂದು ಅತ್ತಾಗ ಆ ನೋವು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೀರಾಗಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪಾ ಅಪ್ಪಾ ನೀನು ನನಗಾಗಿ ಪಟ್ಟಕಷ್ಟ ನೋವು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧಿ ಎಂದನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪಲ್ಲ ಎಂದನಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಅಪ್ಪಾ ನಂಗೆ ನೆನಪಿದೆ ನಾನು ಆವತ್ತು ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಹಾಡು ಹೇಳಿದ ಎಂದಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಆತ ಸತ್ತೇ ಎಂದುಕೂಗುವಷ್ಟು ಹೊಡೆದದ್ದು. ಯಾವ ಹುಡುಗರ ನೆರಳೂ ಬೀಳದಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾದಿದ್ದ ನಿನಗೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇರ್ಫಾನ್ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ .
ಆದರೆ ಅವ ಕಂಡದ್ದು ನನಗೆ . ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಲೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಬೇರೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಬೇರೆ ಎಂದು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ. ಅವನೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟ .

ಅಪ್ಪಾ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೇ ನಿನಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಕೋಪ ಬಂತು. ಮಗಳು ಮಮಕಾರ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯವಾಯ್ತು. ಥೇಟ್ ಅದೇ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಆವರಣದಲ್ಲಿನ ಅಪ್ಪನ ಥರಾ ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡೆ.ಮಗಳು ಸತ್ತೇ ಹೋದಳು ಎಂದು ನನ್ನ ಶ್ರಾದ್ದ ಮಾಡಿದೆ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಇರ್ಫಾನ್‌ನನ್ನು ಕೋರ್ಟಿಗೆಳೆದೆ . ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಮಾತಾಡಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅಪ್ಪಾ ಆಗ ನನಗಾದ ಸಂಕಟ ಈ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಪ್ಪಾ ಲವ್ ಅನ್ನೋದು ಪವಿತ್ರ ಅದನ್ನು ಜಿಹಾದ್ ಜೊತೆ ಒಡಗೂಡಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ವಿಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲೋ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಅಪರಾಧಿಯಂತೆ ಕಾಣುವುದೇಕೆ? ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಅಲ್ಲಾ.
ಅಪ್ಪಾ ಇರ್ಫಾನ್ ನಿನ್ನ ಹಾಗು ಸಮಾಜದ ಪಾಲಿಗೆ ಏನೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಆತ ಕೇವಲ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗ.
ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಇರ್ಫಾನ್‌ನಿಗಾದ ಅವಮಾನ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು
ಈಗ ಪತ್ರ ಬರೆದ ಉದ್ದೇಶವೇನೆಂದರೆ

ನಾನೀಗ ಇರ್ಫಾನ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ . ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು .

ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯದ ಹೊರತು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಈಗ ಸುಖವಾಗಿದ್ದೇವೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಗೊಂಬೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ . ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಗೊಂಬೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಗೊಂಬೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
ಈ ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟಗೊಂಬೆಯ ಪುಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದೆ.

ಅಪ್ಪಾ ಒಂದು ತಿಳಿದುಕೋ . ನೀನು ಯಾವ ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ದೂರ್ ಅಟ್ಟಿದ್ದೀಯೋ ಆ ಸಮಾಜ ನಿನ್ನ ಮಗಳಂತೆ ನಿನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ . ಪದೇ ಪದೇ ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನನ್ನು ಇರಿಯಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಾಜ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾ? ಅಮ್ಮನಂತೂ ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಾ ನೀನಾದರೂ ಬರುವೆ ಏನೋ ಎಂದು ನಿನ್ನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಈ ನಿನ್ನಮುದ್ದು ಕಂದಾ ನಿನಗೇ ಬೇಡವಾ?
ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಗೊಂಬೆ
ಶಮಿತಾ

ಈ ಬರ್ತ್ ಡೇ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡೋಕೆ ಆಗತ್ತಾ ಮಮ್ಮಾ?

"ಅಮ್ಮಾ ನಿನ್ನನ್ನ ಅಮ್ಮಾ ಅಂತ ಕರೆದ್ರೆ ಬೈತೀಯಾ ಮತ್ತೆ ಏನಂತ ಕರೆದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಖುಶಿ ಆಗುತ್ತೆ. ಹಾ ಮಮ್ಮ ಅಂತ ಕರೆದ್ರೆ ಅಲ್ವಾ? ಸರಿ ಮಮ್ಮಾ ನೆನ್ನೆ ನೀನು ನನ್ನ ಹತ್ರ "ವಿನು ನೆನ್ನೆ ನೀನು ಹುಟ್ಟಿ ನಾಳೆಗೆ ೩ ಯಿಯರ್ಸ್ ಆಗುತ್ತೆ ನಿಂಗೇನು ಬೇಕು ಪುಟ್ಟಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆಯಲ್ಲಾ . ಮಮ್ಮ ನಂಗೆ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಬೇಡಾ ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ಬೇಡಾ, ಡಾಲ್ಸ್ ಬೇಡಾ. ನಂಗೆ ನೀವಿಬ್ರೂ ಬೇಕು ಅಂತಾ ಹೇಳಿಬಿಡೋಣ ಅನ್ನಿಸ್ತು . ಆದರೆ ನಿಂಗೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತೆ ಅಂತಾ ನಾನೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಮಮ್ಮಾ. ಇನ್ನೂ ನಂಗೇನೇನೋ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇದೆ ಎಲಾ ಹೇಳಿ ಬಿಡ್ತೀನಿ ಅಳ್ತಾನೆ . ಅರ್ಥ ಆದರೆ ಮಾಡಿಕೋ ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡೋ ಹಾಗೆ ಆ ಕೆಲ್ಸದ ನ್ಯಾನಿ ಹತ್ರ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿಬಿಡು ನನ್ನನ್ನ

ಮಮ್ಮಾ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಸುತ್ತಾ ಮುತ್ತಾ ನೋಡಿದೆ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೇ ಹಾಕೊಂಡಿದ್ದವರಿಬ್ಬರೂ ನನ್ನನ್ನ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿ ಮೇಲ್ ಬೇಬಿ ಅಂದರು. ನಂಗೆ ಅವರ ಮಾತು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ . ನಂಗೆ ನೀನು ಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಿಂಗೆ ಸಿಸೇರಿಯನ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ರಲ್ಲಾ ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನ ದೂರಾನೇ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ರು. ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಶಣ ಅಮ್ಮನ ಹಾಲನ್ನು ಹೀರುವ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಎರೆಡು ದಿನಾ ನಾನು ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮ ಅಂತ ಅಳ್ತಾನೆ ಇದ್ದೆ . ಅಪ್ಪ ಬಂದು ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನೈಸ್ ಬೇಬಿ ಅಂದು ಕೆನ್ನೆ ಜಿಗುಟಿ ಸಾರಿ ಡಿಯರ್ ಇ ಹ್ಯಾವ್ ಲಾಟ್ಸ್ ಆಫ್ ವರ್ಕ್ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋದದ್ದಷ್ಟೇ ಆಮೇಲೆ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಂಗೆ ನರ್ಸ್ ಹಾಕಿದ ಮೇಲು ಹಾಲು ಕುಡಿಯೋದು ಅಮ್ಮನ ಪಕ್ಕ ಸಿಗುತ್ತಾ ಅಂತ ನೋಡೋದು ಅಳೋದು . ನಾನು ಅಳ್ತಾನೆ ಇದ್ದೆ. ಇದೊಂದು ಸುಮ್ನೆ ಅಳ್ತಾನೆ ಇರುತ್ತೆ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೇಲು ಹಾಲು ಹಾಕೋಳು. ಅವಳಿಗೇನು ಗೊತ್ತು ನಂಗೆ ಅಮ್ಮನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಪಕ್ಕ , ಅಮ್ಮನ ಹಾಲು ಬೇಕು ಅಂತ.

ಮಮ್ಮಾ ಕೊನೆಗೂ ಆ ದಿನಾ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯದ ದಿನ . ನನ್ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕ ಮಲಗಿಸಿದರು. ನಾನಂತೂ ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡಿದೆ. ನೀನೂ ನನ್ನನ್ನ ಮುದ್ದಾಡಿದೆ .

ಆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದುದ್ದೇ ನನ್ನ ಲಾಭ. ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಮಲಗಿ ಹಾಲನ್ನು ಸವಿಯುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಏನೋ ಬೇರೆಯ ವಸ್ತುವಿನ ಸ್ಪರ್ಷ ವಾಯ್ತು ನೋಡಿದರೆ ಬಾಟಲಿ ಹಾಲು . ಮಮ್ಮಾ ಆಗಲ್ಲಾ ಆಗಲ್ಲಾ ಎಂದೂ ನಾನು ಕಿರುಚಿದ್ದು ನಿನಗೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ನೀನು ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ರೆಡಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

"ಚಿನ್ನು ಬಾಯ್. ಟುಡೇ ಆನ್ವಾರ್ಡ್ಸ್ ಐ ಹ್ಯಾವ್ ಟು ಗೋ ಟು ವರ್ಕ್" ಎಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗೇ ಬಿಟ್ಟೇ. ನನ್ನ ಅಳು ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ ನಿಂಗೆ

ಮಮ್ಮಾ ಅವತ್ತ ನಾನೆಷ್ಟುಅತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ. ಆಗಲೇ ಈ ನ್ಯಾನಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದು . ನನ್ನನ್ನ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ. ಮಮ್ಮಾ ನಾನು ನಿಜ ಹೇಳ್ತೀನಿ ನಂಗೆ ಎಷ್ಟಿ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು ಅಂದರೆ ಆವತ್ತೆಲ್ಲಾ ಅಳ್ತಾನೆ ಇದ್ದೆ ನೀನಿದ್ದಿದ್ರೆ ನನ್ನನ್ನ ಎತ್ತ್ಕೋತಿದ್ದೆ ಮುದ್ದಾಡ್ತಿದೆ ಆದರೆ ನ್ಯಾನಿ ಬೈಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನ ಒಂದು ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದಳು. ಆವತ್ತಿಂದ ನಂಗೆ ನಿನ್ನ ಹಾಲು ಸಿಗಲಿಲ್ಲಾಮ್ಮ

ಹಿಂಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋತಿದ್ದೆ. ನೀನು ಬರೋ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಂಗೆ ಅತ್ತೂ ಅತ್ತೂ ನಿದ್ರೆ ಬಂದಿರ್ತಿತ್ತು. ಯಾವಾಗಲೋ ಎಚ್ಚರ ಆಗಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಬೇಕು ಅಂತನ್ನಿಸಿ ನಿನಗಾಗಿ ತಡಕಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ನೀನು ಪಪ್ಪಾ ಹತ್ರ ಮಲಗಿರ್ತಿದ್ದೆ .ಅತ್ತರೆ ಬೈಕೊಂಡು ಬಂದು ಮಲಗ್ತಿದ್ದೆ. ಹೇಗೋ ಹೊಂದ್ಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ಮಮ್ಮಾ ಅಂದದ್ದೂನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಂಗೆ ನಡೆಯೋಕೆ ಬಂದ ದಿನ ನಾನು ನಡೆದದ್ದನ್ನ ನ್ಯಾನಿ ನಿಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದಳು. ಆವತ್ತಾದ್ರೂ ನೀನು ಬೇಗ ಬರ್ತೀಯಾ ಅನ್ಕೊಂಡೆ.
ಊಹೂ ನೀನು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲಾ ಬೇಗ. ಲೇಟಾಗಿ ಬಂದು ಸಾರಿ ಬೇಬಿ ಎಲ್ಲಾ ನಿಂಗೋಸ್ಕರ ಚಿನ್ನೂ ಅಂತ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಮಲಗೇ ಬಿಟ್ಟೆ.
ಮಮ್ಮಾ ನಂಗೆ ನೀನು ಬೇಕು .ನಂಗೋಸ್ಕರ ಏನು ಮಾಡ್ಟೀಯಾ ನೀನು . ನಾನು ಬಯಸಿದಾಗ ನೀನಿರಬೇಕು. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ನೀನೇನು ಮಾಡಿದರೂ ನಂಗೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲಾಮ್ಮ
ಅದಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಪ್ಲೇ ಹೋಮ್‌ಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ.
ಮಮ್ಮಾ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಅಮ್ಮಾನೂ ಬಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಮ್ಮು ತಿನ್ನಿಸಿ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಎಲ್ಲರ ಮಮ್ಮಾನೂ ಬಂದು ಅವರವರ ಪಾಪುಗಳನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರೆ ಆದರೂ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಬರೋಲ್ಲಾ.
ನನ್ನ ಸ್ಕೂಲ್ ಆಯಾ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತಾಳೆ .
ನಮ್ಮನೆ ಎದುರಿಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ತಾ ಇದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಮಮ್ಮಾ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಪು ಇದೆ. ಅದು ಕೂಲಿಯವರ ಪಾಪು ಇರಬೇಕು .ಅದೂ ಅಮ್ಮನ ಹಾಗೆ ಮೈಗೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಣ್ಣು ಮೆತ್ಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ.
ಆದರೂ ಅದರಮ್ಮ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ತನ್ನ ಜೊತೇನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡಿಸ್ತಾಳೆ . ಹಾಡು ಹೇಳ್ತಾಳೆ, ಲಾಲಿ ಲಾಲಿ ಅಂತಾಳೆ . ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತೆ ಮಮ್ಮ ನೀನು ಮಾತ್ರ ನಂಜೊತೆ ಇರಲ್ಲಾ.
ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಇರೋ ಮರದಲ್ಲಿ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮರೀ ಜೊತೇನೆ ಇರುತ್ತೆ. ಕೆಳಗಡೆ ಇರೋ ನಾಯಿಗೂ ಪಾಪುಇದೆ. ಅದೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಪಾಪೂ ಜೊತೇನೆ ಇರುತ್ತೆ. ಆದರೆ ನೀನ್ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಪಾಪು ಜೊತೆ ಇರಲ್ಲಾಮ್ಮ. ಯಾಕಮ್ಮಾ?
ಸ್ಕೂಲಿಂದ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ನ್ಯಾನಿ ಏನೋ ತಿನ್ನಿಸ್ತಾಳೆ ಆದರೆ ನೀನು ತೋರೋ ಥರಾ ಪ್ರೀತಿ ಇರಲ್ಲಾ ಅದು ಬರೀ ಮಮ್ಮು ಆಗಿರುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸ್ತಾಳೆ ಇಲ್ಲಾ ಟಿವಿ ನೋಡು ಅಂತಾಳೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರೋ ಅಂತಾ ಫೀಲಿಂಗ್ ಇರೋದಿಲ್ಲಾಮ್ಮ.ರಾತ್ರಿ ಮಮ್ಮು ತಿನ್ನಿಸಿ ಮಲಗಿಸ್ತಾಳೆ ಹಾಡಿಲ್ಲಾ ಮಾತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಲಗಿರ್ತೀನಿ. ನೀನು ಬರ್ತೀಯ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾನು ಎದ್ದು ನೋಡೋ ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ರೆಡಿಯಾಗಿರ್ತೀಯಾ.
ಹೋದಸಲ ಅಜ್ಜಿ ಬಂದಾಗ ಪುಣ್ಯ ಕೋಟಿ ಹಾಡು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು
ಆ ಕರು ಅಮ್ಮನ್ನ ಕೇಳುತ್ತಾಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನ ಕೇಳ್ತೀನಿ
ಆರ ಬಳಿಯಲಿ ಮಲಗಲಮ್ಮ
ಆರ ಸೇರಿ ಆಡಲಮ್ಮ
ಆರು ನನಗೆ ಹಿತವರು

ನಂಗೆ ಗೊಂಬೆ ಬೇಡ ಚಾಕಲೇಟ್ ಬೇಡ ನಂಗೆ ಬಿಸ್ಕತ್ ಬೇಡ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೇ ಬೇಡ, ನಂಗೆ ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೇನೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು . ಅದೇ ನನ್ನ ಬರ್ತಡೇ ಗಿಫ್ಟ್ . ಇದನ್ನ ನಾನು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಕೊಡೋದಿಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತಾ ಅಮ್ಮಾ?

ಗಮ್ಯ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಐದನೆಯ ಕಂತು

ಕಣ್ಣಮ್ಮಾ ಎದ್ದು ಕೂರಲೂ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಎದ್ದು ಕೂತು ತನ್ನ್ ಪ್ರವರ ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡುತ್ತಿತ್ತು .
"ಈ ಶಾಲು ನನ್ನದೇ ಇದನ್ನ ಆ ಪೊಣ್ಣಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ"
"ಯಾರಿಗೆ " ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು
ಕಣ್ಣಮ್ಮಾ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿತು. ವಯಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನೆನಪು ಕೈ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು ಮಾತುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸಿ ಹೆಣೆಯಬೇಕಾಯಿತು ರೆಡ್ದಿಯವರಿಗೆ
ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಆಗಷ್ಟೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಅದು ದೇವನ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಳಿ ಇರಬೇಕು. ಇನ್ನೂ ಕಾಡಿನಂತಿತ್ತು. ಆಗಾಕೆಗೆ ಐವತ್ತಾರು ವರ್ಷವಿರಬಹುದೇನೋ. ಆಗ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದವರು .ಗಂಡ ಸತ್ತು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದವು. ಮಗನಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮಗ ಗಾರೆ ಕೆಲ್ಸದ ಮೇಸ್ತ್ರಿ ಆಗಿದ್ದ . ದೇವನ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್‌ನ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಕೂಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ವಲಸೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಉಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಂತಹ ತೊಂದರೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮ್ಮೆಂಟ್ ಓನರ್ ತಮ್ಮದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಮನೆಗಳನ್ನುಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಬಾಡಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ್ದರು
ಅವರ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಆ ಹುಡುಗಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಚೆಲುವಿನ ಖನಿ. ಅಪ್ಪಟ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮನೆತನದ ಹುಡುಗಿ. ಹೆಸರು ವೀಣಾ . ಮಾತು ಮೃದು.ಗಂಡನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು. ಗಂಡನ ಹೆಸರೇನೋ ಸೀತಾರಾಮನೆಂದಿರಬೇಕು. ಹುಡುಗಿ ಹದಿನೆಂಟನ್ನೂ ತಲುಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನೋ ಕೋಪಿಷ್ಟ . ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಜೊತೆಗೆ ವೀಣಾಗೆ ಆಗಾಗ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಇಷ್ಟ ಬಂದರೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನೋ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಕೆಲಸ ಎಂದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವೀಣಾ ಮಾತ್ರ ಹುಳಿ ಪುಡಿ, ಚಕ್ಕುಲಿ ಚಟ್ಣಿ ಪುಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು .ಇಂತಹ ಗಂಡಿಗೆ ಇಂತಾ ರತ್ನ ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಮ್ಮನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಕಣ್ಣಮನಿಗೆ ಭಾಷೆ ಬಾರದ ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚು ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ
ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವೀಣಾಳ ಆಕ್ರಂದನ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ . ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿದ್ದ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅವಳ ಮನೆಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿದರು.
ಸೀತಾರಾಮ ವೀಣಾಗೆ ದನಕ್ಕೆ ಬಡಿದಂತೆ ಬಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಎಂಬುದು ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸುತ್ತ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನರಲ್ಲಿಯೇ ಒಬ್ಬಳು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ದಬಾಯಿಸಿದಾಗ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ.
ವೀಣಾ ಆ ಹೆಂಗಸಿನ ಬಳಿ ಏನೋ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅತ್ತಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಮ್ಮನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ವೀಣಾ ಬಸುರಿ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ.
ಏನಾಗಿದೆ ಯಾಕೆ ಎಂದೇನೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನಿಗೆ ಮಗು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದನಿಸಿತ್ತು.
ಅದಾದ ಮೇಲೂ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಕೋಟಲೆ ತಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ.
ಗರ್ಭಿಣಿ ಹೆಂಗಸು ಅದೆಷ್ಟೋ ದೂರ ದೂರ ನಡೆದು ಹುಳಿ ಪುಡಿ ಚಟ್ನಿ ಪುಡಿ ಹಪ್ಪಳ ಇವುಗಳನ್ನುಮಾರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ಸಂವಹನ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆ ಬರುತ್ತಿರರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಬರೀ ಪರಿಚಯದ ನಗುವಿನ ವಿನಿಮಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆ ದಿನೇ ದಿನೇ ಉಬ್ಬುತ್ತಿತ್ತು
ಅದೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಘಂಟೆಯಾಗಿರಬಹುದು . ಜೋರು ಮಳೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮಗ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೊಸೆ ಹೆರಿಗೆಗೆಂದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು.
ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು
ಯಾರೆಂದು ತೆಗೆದರೆ ವೀಣಾ
ನೋವು ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ನರಳುತ್ತಿದ್ದಳು
ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಅವಳ ಹೆರಿಗೆಗೆ ಸಿದ್ದರಾದರು. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅವಳು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ್ದಳು.
ಮಗುವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡಿದ ನಂತರ . ಮಗುವಿಗೆ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಮುಂದಿನದನ್ನು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗಂಡನ ಏಕೈಕ ಕೊಡುಗೆಯಾದ ದುಬಾರಿ ಶಾಲನ್ನೇ ಮಗುವಿಗೆ ಸುತ್ತಿದಳು. ಪ್ರಜ್ನೆ ಬಂದ ನಂತರ ವೀಣ ಕೇವಲ ಕೈ ಮುಗಿದಳು.ಮಗುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಯ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ಕಣ್ಣಮ್ಮನಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಂದಿಸಿ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ದಳಾದಳು. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೋ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕಣ್ಣಮ್ಮನಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಹೇಳಿ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊರಗಡೆ ಬಂದಳು. ಕಣ್ಣಮ್ಮ ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದೆ ಆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲೋ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದಳು ವೀಣಾ .ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳೆಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಳೋಣವೆಂದರೆ ಮನೆಗಳು ಕೊಂಚ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದವು . ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಮಾರನೆ ದಿನ ಬಂದ ಅವಳ ಗಂಡ ಸೀತಾರಾಮ ಬಂದವನೇ ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಮನೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜಾಲಾಡಿದ.
ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದವನೇ ಕಣ್ಣಮ್ಮನ ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದ. ಕಣ್ಣಮ್ಮನ ಮಗನನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದ.
ಕಣ್ಣಮ್ಮ ವೀಣಾಗೆ ಹೆರಿಗೆ ಆದುದನ್ನೂ ಅವಳು ಎಲ್ಲೋ ಹೋದುದನ್ನೂ ಹೇಳಿದಳು.
ಸೀತಾರಾಮ ಯಾವ ಮಗುಎಂದು ಕೇಳಿದ
ಪೊಣ್ಣುಕೊಳಂದು ಎಂದುತ್ತರಿಸಿದಳು
ಅವನ ಮುಖ ಇನ್ನೂ ಉರಿಯಿತು. ಹಾ ಹೂ ಎಂದುಕೊಂಡು ವೀಣ ಹೋದಳೆಂದು ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದ.
ಅಷ್ಟೇ ಅವರು ನಂತರ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಅವರ ಮನೆ ಹಾಗೆ ಖಾಲಿಯೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅದಾದ ನಂತರ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಗಾರೆ ಕೆಲ್ಸ ಮುಗಿದುದರಿಂದ ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆ ಬಂದರು. ಆಮೇಲಾನಾಯ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಕಣ್ಣಮ್ಮ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಹೇಳುತ್ತಾ ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವಾತಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿದಳು.
"ಆಮ ಇದೇ ಮಾರಿ ಆ ಪೊಣ್ಣು ಇತ್ತು" ಸ್ವಾತಿಯತ್ತ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು
ಸ್ವಾತಿ ದಿಗ್ನ್ರಾಂತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಪದೇ ಪದೇ ನಿಗೂಡವಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು. ಜೊತೆಗೆ ಆ ವೀಣಾ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.
"ಏನು" ಹುಬ್ಬುಗಳೆರೆಡನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಣ್ ರೆಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬಡಿದು ಕೇಳಿದಳು.
"ಆ ಇದೇ ಪೊಣ್ಣುತ್ತಾ ಆ ಕೊಳಂದು" ಮತ್ತೆ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು
ರೆಡ್ಡಿಯವರು ವಿವರಿಸಿದರು
"ಅ ವೀಣಾ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಳಂತೆ. ಹಾಗೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೂ ಸಹಾ ಹಾಗೆಯೇ ವೀಣಾಳ ಕಣ್ಣಿನಂತೆ ಇದೆ . ಅದಕ್ಕೆ ಆ ವೀಣಾ ಮಗು ನೀನೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾಳೇ"
ಸ್ವಾತಿಗೆ ಉಸಿರು ಒಮ್ಮೆ ಒಳ ಹೋದಂತಾಗಿ ಮೇಲೆಳೆದು ಕೊಂಡಳು.

ಅವಳು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ತಾಯಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇಂದಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

ಆದರೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ವೇದನೆ ತೊಂದರೆ ಅವಳ ನೋವು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಣಾಲಿ ತುಂಬಿ ಬಂತು . ಅಂತಹ ಕಷ್ಟವೇನಿತ್ತು ಆಕೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವನ್ನು ಅದರ ತಂದೆಗೆ ತೋರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಏನಿದ್ದೀತು. ಎರೆಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಿಯ ಮನಸು ವಯಸಿಗೆ ಮೀರಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು.


"ಮಾವಾ . ಅವರಿದ್ದುದ್ದು ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಸರಿಯಾದ ವಿಳಾಸ?" ಶಿವು ರೆಡ್ಡಿಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದ.

ಮುದುಕಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿತು . ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
"ಅದು ಎನಕ್ಕೆ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ . "ಎಂದಿತು
"ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅಂದ್ಕೋತೀನಿ" ರೆಡ್ಡಿಯವರೇ ಮುಂದುವರೆದರು
ಮುದುಕಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯಿತು.
ಮಗ ಎಲ್ಲಿ ಸೊಸೆ ಎಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ" ಎಂದು ಮೇಲೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ಚೆಲ್ಲಿತು
ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು.
ಮೌನ ಅಸಹನೀಯವೆನಿಸಿತು ಸ್ವಾತಿಗೆ. ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗಾದರೂ ಮಗ ಸತ್ತ ಎಂದಾದರೂ ಗೊತ್ತಿದೆ ಆದರೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ ತಂದೆ ಇದ್ದಾರೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ತನ್ನ ದುಗುಡ ಕಣ್ಣಮ್ಮನದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದನಿಸಿತು
"ಕಣ್ಣಮ್ಮಾ ಇದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ . ಆ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಯಾವುದು ಅಂತ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೋ . " ಸ್ವಾತಿ ಹೇಳಿದಳು
ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಟ್ರಂಕ್‌ನೆಡೆ ಕೈ ತೋರಿತು
ಶಿವು ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದ
ತಾನೆ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಟ್ರಂಕ್ ತೆಗೆಯಿತು. ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬಟ್ಟೇ ತೆಗೆಯಲಾರಂಬಿಸಿತು. ಒಂದೊಂದು ಬಟ್ಟೆಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ಇತಿಹಾಸ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು . ತನ್ನ ಗತಕಾಲವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಾ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೊನೆಗೊಂದು ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಿತು. ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ
ಬಹುಷ: ಕಟ್ಟಡದ ಕೆಲಸಗಾರರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋ ಇದ್ದಿರಬೇಕು.
"ಇದು ತಾ ಎನ್ನ್ ಪಯ್ಯಾ" ಫೋಟೋದಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕನನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅತ್ತಿತ್ತು.
ಯಾವುದೋ ಕಟ್ಟಡದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಆದ ಆಕಸ್ಮಿಕಕ್ಕೆ ಮಗ ಬಲಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ .ಜೊತೆಗೆ ಸೊಸೆಯೋ ಅವನ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕೊರಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು ಇದ್ದ ಒಬ್ಬನೇ ಮೊಮ್ಮಗ ಪೋಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿ ರೌಡಿಜಂ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಈ ಇಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ತಿನ್ನುವಂತಹ ಗತಿ ಬಂದಿತ್ತು ಅವಳಿಗೆ. ಸ್ವಾತಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು . ತನ್ನಮ್ಮನ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆರವಾದ ಕಣ್ಣಮ್ಮನ ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಮನಸು ಮರುಗಿತು. ರೆಡ್ದಿಯವರ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದಳು . ಹುಟ್ಟಿಸ್ದ ಅಪ್ಪ ಅಲ್ಲವಾದರೂ ಅವಳನ್ಮು ಬೆಳೆಸಿದ ಅಪ್ಪ ಅಲ್ಲವೇ? ಮಗಳ ಮನಸನ್ನು ಅರ್ಥ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
"ಕಣ್ಣಮ್ಮ ನೀನು ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೋಬೇಡ . ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ" ಎಂದು ಮೂಳೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣಮ್ಮನ ಅಂಗೈಗೆ ಭರವಸೆ ಎಂಬಂತೆ ಇಟ್ಟರು.
ಸ್ವಾತಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕಂಡು ತುಟಿ ಬಿರಿಯಿತು ಸಂತಸದಿಂದ.
ಆ ಫೋಟೋವನ್ನೇ ತೆಗೆದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಿವು.
"ಮಾವ ಇದು ಶುಭೋದಯ ಲೇಔಟ್‌ನಲ್ಲಿರೋ ಮಂದಾರ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಥರ ಇದೆ" ಹೊಳೆದವನಂತೆ ಹೇಳಿದ
"ಮಂದಾರ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಯಾರದ್ದು?" ರೆಡ್ಡಿಯವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು
"ಮಾವ ಅದು ಎಸ್ ಕೆ ಡೆವಲಪರ್ಸ್‌ ಅವರದ್ದು" ಇತ್ತೀಚಿಗಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫ್ಲಾಟ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದಾನೆ."
"ಎಸ್ ಕೆ‍ನಾ ? ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು . ಅದಿರಲಿ ಶಿವು ಆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಏನುಮಾಡ್ತೀಯಾ? ಯಾವ ವಿವರ ಸಿಗುತ್ತೆ?"
"ಮಾವಾ ಆ ಡೆವಲಪರ್ರೇ ಇವರಿದ್ದ ಮನೆ ಓನರ್ ಅಂತ ಹೇಳಿದಾರಲ್ಲಾ . ಒಮ್ಮೆ ಚಾನ್ಸ್ ನೋಡೋಣ . ಏನಂತೀಯಾ ಸ್ವಾತಿ"
ಸ್ವಾತಿ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದಳು.
"ಸರಿ ಅವನ ಫೋನ್ ನಂ ಮನೇಲಿ ಇದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಈಗಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ ಕಣ್ಣಮ್ಮನ್ನ ನಮ್ಮನೆ ಔಟ್ ಹೌಸಲ್ಲಿ ಇರಿಸೋಣ. ಏನೇನು ಮೆಡಿಕಲ್ ಚೆಕ್ ಅಪ್ ಇದೆಎಲ್ಲ ಮಾಡಿಸೋಣಾ ಸರೀನಾ ಸ್ವಾತಿ?"
. ಮರೆಯಾದ ಗತಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ ಬಂದವಳು ಈ ಕಣ್ಣಮ್ಮ . ಅವಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ ತನ್ನಪ್ಪ ನಿಂತಾಗ ಸ್ವಾತಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು.
ಕಣ್ಣಮ್ಮನನ್ನು ಔಟ್ ಹೌಸಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿ ಕೆಲ್ಸದವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ರೂಮಿಗೆಬಂದವಳೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮೇಲ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳು ಬಹಳ ದಿನದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೇಲ್ ಬಂದಿತ್ತು ಪ್ರೊ ಗೌರವ್ ರವರಿಂದ
ಗೌರವ್ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವಂತಿದ್ದವರು. ಯುಎಸ್ ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು ಮಾನವರ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಶೋದನೆಯಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪಡೆದಿದ್ದರು . ಹಾಗೆಯೇ ಲೇಖಕರೂ ಕೂಡ . ಸ್ವಾತಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದಳು . ಫೇಸ್ ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಾತಿಯ ಪರಿಚಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಿನಿಂದಲೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಾತುಕಥೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.
ಇಂದಿನ ಮೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು. ಸ್ವಾತಿಯ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚಿತು. ನಾಳೆ ಗೌರವ್ ಬರುವ ಸಂತಸ ಜೊತೆಗೆ ಕಣ್ಣಮ್ಮ ಸಿಕ್ಕ ಸಂತೋಷ ,ಜೊತೆಗೆ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಲಿರುವ ಸಂತೋಷ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿರುಮ್ಮಳಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದಳು